“Ik weet het ook niet”

DE MEEST GERUSTSTELLENDE WOORDEN DIE IK IN LANGE TIJD HOORDE.

Ik blik terug op een van de mooiste meeting momenten die ik mocht begeleiden dit najaar.

Een bedrijf dat zich voorbereidde op een stevige inspectie. Er hing veel vanaf. Nieuwe klantopdrachten + de kans op een aanzienlijke externe investering.

Er liep al 6 maanden een taskforce waarbij alle processen doorlopen en gedocumenteerd werden. De meeting die ik begeleidde in Second mood valt 2 maanden voor de inspectie. En 1 cruciaal proces vertoont de laatste weken barsten waar niet meteen een oplossing voor lijkt.

Het verantwoordelijke team had alle opties al geprobeerd en alles herhaaldelijk met de directie besproken. Alle bevoegden waren op de hoogte dat het een ‘red flag probleem’ was.

In de meeting brengt de teamverantwoordelijke nóg eens het hele proces in kaart. De wanhoop is af te lezen op haar gezicht en haar stem trilt.

Aan het einde van haar presentatie valt een enorm zware stilte en kijken de teamverantwoordelijke en proceseigenaar naar het verantwoordelijk directielid.

In hun ogen zie je hen smeken "Help ons?".

Waarop de directeur zegt:

"ik weet het ook niet, …

… maar geef me hier enkele dagen voor.”

Wat er toen gebeurde, was opvallend.
De spanning viel niet weg, maar ze verzachtte. De wanhoop, paniek en zware stilte vielen als het ware op een zacht donzig kussentje. Zowel voor het team als voor de andere aanwezige directieleden.

Nooit eerder hadden ze een directeur horen toegeven dat hij het niet wist. Nooit eerder stond er geen antwoord klaar. En nooit eerder was er tegelijk zoveel veiligheid gecreëerd.

Ook voor de directeur bleek het nieuw.
In de nabespreking gaf hij aan dat het moment juist voelde om zijn onwetendheid te tonen.

Hij verwees naar de oefening die we aan het begin van de sessie deden. Namelijk:

• een rondje (in gedachte) visualiseren hoe een geslaagde inspectie eruit ziet en

• benoemen welk gevoel op dat moment, 2 maanden voor de inspectie, domineert. 

'onzekerheid' en 'zenuwachtigheid'  werd het vaakst benoemd, maar hij had het toen niet durven zeggen. Hij benoemde zijn gevoel als 'druk', 'veel' en 'uitdagend'. Woorden die maatschappelijk aanvaard zijn. Professioneel en controleerbaar. Maar hij had meteen spijt gehad. “Waarom durf ik dat nu ook niet zeggen?”

Een halve dag later durfde hij die ruimte wél nemen. En voelde het OK om eens even geen antwoord te moeten hebben.

︾
︾
︾

EIGEN REFLECTIE

Steeds vaker hoor ik van managers en leidinggevenden hoe verpletterend de eindverantwoordelijkheid voelt. Ze voelen zich continu bekeken en beoordeeld. Door aandeelhouders, teams, raden van bestuur, klanten, media. Meningen komen uit alle hoeken. Zelden als open vraag geformuleerd. Vaak als een verdoken verwachting.

De norm lijkt: een leider heeft antwoorden. Altijd.

Wie twijfelt, verliest gezag. Wie het niet weet, verliest controle.

Het gevolg? Leiders geven reflexmatig een antwoord. Ze voelen dat de ruimte om luidop te denken, te twijfelen en het even niet te weten, ontbreekt.

Heerlijk om die ruimte met Second mood wél te kunnen bieden.
Met 4 muren én met gepaste dialoogbegeleiding.

Meer info over meeting design en dialoogbegeleiding door Second mood.